Eyrún, Jobbi, Ásdís, Birkir og Gísli

Fullt af nýjum myndum

Eftir eintóma leti er ég loksins búin að koma mér í að setja myndir á netið... var komin með frekar mikið samviskubit, sérstaklega gagnvart tengdamóður minni sem ég var eiginlega búin að lofa þessu en gerði samt ekkert í... Enn eitt kvöldið fer ég því alltof seint að sofa... en á morgun fer ég þá snemma að sofa (hvað ætli ég sé búin að segja þetta núna í marga daga í röð... hmmm).

"Ég vildi að ég væri strákur"

Rétt í þessu heyrðist þessi setning koma úr munni Ásdísar. Jobbi spurði hana af hverju, og jú það var svo hún gæti pissað standandi! Einu sinni var ég líka lítil stelpa og þá var þetta líka draumur minn, að geta pissað standandi. Reyndi það meira að segja heima á Miðvanginum... eflaust við litla gleði mömmu minnar þar sem líkami kvenna er ekkert sérlega vel heppilegur til að pissa standandi í klósett;)

Gleðileg jól

Við óskum ykkur öllum gleðilegra jóla og vonum að þið hafið það öll sem allra best yfir hátíðarnar.

Við fjölskyldan erum búin að eiga viðburðarríkt ár, fluttum í nýja húsið okkar uppi á fjalli, lítill bumbubúi ákvað að heimsækja mömmu sína, við Jobbi vorum gæsuð og steggjuð áður en við giftum okkur og svo í lok október fæddist okkur annar drengur sem í gær fékk nafnið Gísli.

Klaufamamma

Ég er svo mikill klaufi að það hálfa væri hellingur... ég var að slétta á mér hárið í Fagraberginu í dag og missi sléttujárnið en ég með þetta líka góða viðbragð gríp það aftur áður en það fer í gólfið!! Nema ég gríp utan um heita járnið!!! Núna eru liðnir 5 og hálfur tími og ég er enn háð klökum og þetta fína burn free dót sem ég á virkar ekki rass í bala... Ég gæti grenjað úr sársauka... en samt sést varla neitt á hendinni á mér, mætti halda að ég hafi brennst bara undir húðinni...

Aðskilnaður

Í gær stakk ég af í þrítugsafmæli í tæpa tvo klukkutíma og skildi litla ungann eftir hjá pabba sínum. Var alveg frekar skrítið að fara svona ein út en það sem mér fannst eiginlega skrítnara var hversu uppgefin ég var eftir þessa tvo tíma. Litli stubburinn átti að sofa allann tímann en hann var nú ekki alveg á því... vaknaði fljótlega en pabbinn náði að halda honum sofandi fyrri klukkutímann. Síðan fékk hann pela sem ég hafði mjólkað mig í um morguninn og beið svo eftir mér þegar ég mætti. Hann var alveg tiltölulega rólegur hjá pabba sínum þegar ég labbaði inn úr dyrunum en þegar ég tók hann upp þá orgaði hann eins og ljón, "GEFÐU MÉR MJÓLK AÐ DREKKA, NÚÚÚÚNNA!!!";)

Ásdís var auðvitað hæstánægð með að hafa fengið að gefa litla bróðir pela og spurði mig þegar ég kom heim hvort við gætum ekki bara gefið honum pela!?! Uhhhh, nei ekki alveg;)

Í gærkvöldi mætti svo Kristbjörg ljósmóðir í síðasta skiptið til okkar og við þar með útskrifuð úr heimaþjónustunni. Ég á eftir að sakna þess að fá hana í heimsókn til okkar en þetta þýðir auðvitað bara að litli nýfæddi unginn okkar er að stækka og kominn yfir til heilsugæslunnar.

Ljúfa líf

Takk fyrir allar kveðjurnar sem við höfum fengið! Það að taka á móti eigin barni var ótrúlega mögnuð upplifun en alls engin hetjudáð... það var ekki um neitt annað að ræða og þá tók náttúran bara völdin. Mér leist náttlega ekki alveg á blikuna fyrst þegar ég fann rembing að ljósan væri ekki mætt en svo þegar ég fann höfuðið koma þá var eins og ég hefði verið stillt á auto pilot og gerði bara það sem þurfti.

Nú eru liðnar 3 nætur síðan litli drengurinn okkar ákvað að hann vildi heilsa upp á mömmu, pabba og stóru systkinin. Hann er algjört ljós, drekkur, ropar, pissar, kúkar, sefur og opnar stundum augun til að kíkja aðeins á okkur. Ég er öll að koma til, helv*** samdrættirnir búnir og mjólkin mætt í öllu sínu veldi... þ.a. maður gæti haldið að Pamela önnur hefði flutt inn til mín;)

Í morgun er ég búin að vera að ganga frá hérna, þvo þvott og fara í gegnum dót sem ég ætla að skila... þ.a. að þið sem eigið dót hjá mér og kíkið í heimsókn á næstunni eigið von á sendingu frá mér;)

Annars er nú alveg óhætt fyrir fólk að bjalla í okkur... og jafnvel kíkja á okkur í vikunni svo lengi sem enginn er lasinn á heimilinu. Vegna flensunnar ætlumst við líka til að fólk þvoi sér vel um hendurnar þegar það kemur inn til okkar þar sem það er talinn vera ein besta leiðin til að varna smiti.

Fæðingarsaga litla drengsins okkar

Á miðvikudagskvöldið breyttust fyrirvaraverkirnir, urðu aðeins harðari og reglulegri (samt alveg langt því frá að vera hríðar). Þannig voru þeir þar til um þrjú leytið í gær en þá byrjuðu þeir að herðast enn frekar.

Um fjögur leytið hringdi ég í ljósuna og lét hana vita að þetta gæti farið að gerast en ég væri samt ekkert alveg á því að þetta væri alveg á næstunni, hún gæti alveg farið í leikfimi milli 5 og 6 án þess að hafa áhyggjur af mér, hún þyrfti ekkert að tékka á mér strax... Jobbi ekki kominn heim og hann ætti eftir að koma heim og taka til áður! Á þeim tíma var hann nýlagður af stað heim úr vinnunni, ég sendi hann til að koma við hjá Önnu Maríu að ná í uppblásinn bolta til að ég gæti setið á og svo átti hann eftir að sækja krakkana og koma með þau heim. Mér fannst algjör óþarfi að senda þau strax í pössun... kannski gætu þau bara verið heima, farið að sofa og svo myndi ég eiga seinna um kvöldið/nóttina.

Þegar þau koma heim rúmlega hálf 5 finnst mér þetta vera farið að herðast aðeins og styttast á milli en það hlyti samt að vera slatti eftir, fer í sturtuna á meðan Jobbi undirbýr stofuna til að koma baðinu fyrir og hann kemur krökkunum af stað til Margrétar frænku sem býr í næsta húsi og þau fullfær um að labba sjálf á milli. Þegar klukkan nálgast 5 bið ég Jobba að hringja í ljósuna og hann bað hana bara að koma að kíkja á okkur (þ.a. henni fannst hún ekkert þurfa að drífa sig neitt sérstaklega en kom sér samt í að koma). Rúmlega 5 var hún ekki komin og ég spyr Jobba hvað hann hafi eiginlega sagt við ljósuna??? Ég vildi fara að fá hana ekki seinna en í gær því mér fannst ég vera farin að finna þrýsting (sem ég trúði samt varla að gæti verið byrjun á rembingnum... enda bara nýbúin að sannfærast um að vera komin af alvöru í fæðingu!). Svo kom rembingur og ég sagði Jobba að hringja aftur og segja henni að ég héldi að barnið væri að koma!! Færði mig svo yfir á klósettið því ég hafði ekki haft neina úthreinsun og var svona smá að velta fyrir mér hvort ég þyrfti bara að gera nr. 2 eða hvort barnið væri í alvörunni að koma. Í næstu hríð var ég komin á klósettið og þá kom úthreinsunin og svo í þriðju hríðinni kom höfuðið hálfa leið út og belgurinn sprakk og svo kom hann bara allur. Þegar ég fann að höfuðið væri að koma sagði ég Jobba að hringja enn einu sinni í ljósuna og þegar hún svaraði var hann akkúrat fæddur. Hún var sem betur fer bara stutt í burtu og var komin ca 3 mínútum seinna.

Ég var s.s. á klósettinu en stóð bara rétt upp og greip litla drenginn sjálf, hann grét nánast alveg strax og ég losaði naflastrenginn sem var einu sinni laust vafinn um hálsinn á honum. Ljósan sagði Jobba að passa bara að okkur yrði ekki kalt svo við vöfðum hann bara inn í handklæði og Jobbi lét annað handklæði yfir axlirnar mínar og við biðum svo bara á klósettinu eftir ljósunni enda rúmið alls ekkert tilbúið fyrir mig án þess að það færi blóð beint í rúmið.

Fylgjan kom rúmum hálftíma á eftir drengnum og þá fékk Jobbi að skilja á milli. Þegar hún var búin að sauma mig þá hringdum við í krakkana og sögðum þeim að þau mættu koma heim og þau fylgdust með þegar hann var vigtaður og mældur.

Hann fæddist s.s. í gær 29. okt kl 17:12 og var 4300gr og 52cm og alveg fullkominn :)

Setjum myndir í myndaalbúmið seinna í dag.

Uppfært: Komnar myndir í myndaalbúmið okkar!

Dekurdagur hjá okkur Birki

Þar sem það styttist í mamman losni við kúluna á maganum og hún hætt að vinna þá var ákveðið að börnin fengju sitt hvorn daginn í frí með mömmu. Birkir er heima í dag og Ásdís verður heima á morgun.
Dagurinn byrjaði reyndar ekki vel því Birkir vaknaði 5:20!! Hann var reyndar alveg stilltur uppí rúmi en eftir amk hálftíma andvöku hjá honum þar sem ég hélt oft að hann væri sofnaður þá sofnaði hann loksins og við sváfum til 8:)
Birkir neitaði sundferð en vill endilega kíkja í heimsókn í vinnuna hennar mömmu í hádeginu þ.a. við ætlum að gera það:) Svo er bara spurning hvað við gerum eftir hádegi... hans aðal "verkefni" á þessum langþráða frídegi er samt að leika sér með lestarnar sínar, hann getur sko leikið með þær dögum saman, nú eru Tomma togvagns lestarnar hans orðnar að skellibæjarlestum sem hoppa og snúa á snúningspalli.

"Týndi" giftingarhringnum í nótt

Í gærkveldi fór ég að sofa með giftingarhringinn á hendinni (reyndar var ég búin að færa hann yfir á hægri hendi þar sem það fór aðeins betur um hann á hægri baugfingri en þeim vinstri). Í nótt rámar mig í að hafa rembst við að taka hann af hendinni þar sem hann var e-ð að meiða mig... rámar líka í að vera í vandræðum með hvar ég ætti að leggja hann frá mér svo ég myndi nú ekki týna honum. Í morgun vakna ég svo og tek eftir að ég er ekki með giftingarhringinn á hendinni og man EKKERT hvar ég hef potað honum í nótt :/ Hann HLÝTUR samt að vera inní herbergi (mig rámar nefnilega ekkert í að hafa farið fram í nótt...) og ég held ég neyðist bara til að ganga frá þar og finna blessaðan hringinn;)

Update 20/10 kl 21:00: Hringurinn fannst áðan upp í hjónarúminu til fóta hjá Jobba...

Nýjar myndir í myndaalbúminu

Skellti inn þremur nýjum bumbumyndum í gærkveldi í myndaalbúmið okkar enda ekki seinna vænna... styttist orðið í annan endann á þessari meðgöngu. Erum að verða tilbúin að mestu leyti og meira að segja komnar gardínur fyrir "hinn" stofugluggann, enda hefði verið hálf bjánalegt að vera að eiga heima og ekki með neina gardínu...;)

Lítill sjónvarpssjúklingur

Um hálf 4 spurði Birkir hvort barnaefnið væri byrjað, en fékk það svar að barnaefnið byrjaði hálf 6. Það væri þegar litli vísirinn væri á milli 5 og 6 og stóri visirinn á 6. Mamman hélt að þar með væri hún sloppin til hálf 6, en nei ekki alveg svo gott. Næsta hálftímann var spurt reglulega, er barnaefnið byrjað núna og svo toppaði hann það með að segja "ó mæ, ég má ekki missa af barnaefninu! Klukkan var þá ekki enn orðin fjögur!

"Innbrot" um bjartan dag

Í morgun fann ég ekki húslyklana mína þegar ég var að fara með krakkana á leikskólann. Ákvað því að skilja bara eftir ólæst á meðan ég skutlaði þeim og koma svo aftur heim áður en ég færi seinna í vinnuna. Þegar út var komið lokaði ég hurðinni án þess að muna eftir að taka hurðina úr lás. Ég var því úti á mínum frábæru Crocs skóm, með síma og bíllykil og ekki búin að tannbursta mig í þokkabót! Þar sem ég hafði ætlað að koma aftur þá hafði ég ekki lokað einum glugganum sem var opinn og sá gluggi bjargaði mér alveg, ég gat "brotist inn" hjá sjálfri mér. Hefur eflaust verið pínu skondin sjón að sjá ólétta konu vera að klöngrast inn um glugga. Eftir vel heppnað "innbrot" gat ég burstað í mér tennurnar, legið aðeins í leti áður en ég fór í vinnuna, skipt um skó og tekið veskið með mér:)

Bílaleitinni lokið

Við erum búin að vera á einum bíl síðan í lok maí þegar bremsurnar fóru á Renaultinum og við ákváðum að gera ekki við hann þegar við komumst að því hvað þyrfti að gera mikið. Á endanum seldum við hann í partasölu. Síðan í sumar erum við svo búin að vera að leita að nýjum bíl sem hentar stækkandi fjölskyldu. Voru nokkrar tegundir sem við vildum og sumar meira en aðrar. Enduðum á að kaupa Crysler town & country og vonandi dugar hann okkur í e-n tíma þrátt fyrir að vera orðinn nokkurra ára gamall.
Þvílíkur lúxus að vera komin aftur á tvo bíla, var farin að sjá fyrir mér að vera bíllaus upp á fjalli í fæðingarorlofinu ef við hefðum ekki fundið okkur bíl, ekki alveg að nenna því;)

Stigahlaup

Þegar við Birkir vorum búin hjá lækninum í dag var ég að borga en Birkir gat auðvitað ekki staðið kyrr hjá mér eitt augnablik. Allt í einu heyri ég lyftuna lokast og hræðsluöskrin í honum! Ég hleyp fram á ganginn og panta lyftuna til að ath hvort hún opnist en hún er þá lögð af stað niður af fimmtu hæðinni. Ég skil allt dótið mitt eftir í afgreiðslunni og hleyp af stað niður tröppurnar. Á þriðju hæð panta ég lyftuna og held áfram niður því gráturinn í drengnum heyrist um allan stigaganginn. Á 2. hæð er lyftan farin aftur upp þ.a. ég hendist aftur upp á 3. hæð og segi Birki að koma út úr lyftunni þegar lyftan opnast þar.

Á meðan ég hljóp niður fann ég ekkert til en um leið og ég var búin að finna Birki aftur vissi ég ekki hvort ég gæti hreyft mig aftur! Með grindargliðnun á maður helst ekki að labba niður tröppur og hvað þá hlaupa niður margar hæðir og ég er alveg að finna fyrir því núna! En eins og ég sagði við mömmu, hvað gat ég annað gert?

Læknastúss

Í 6 vikur í röð er ég búin að fara með krakkana (annað eða bæði) til læknis. Ásdís er búin að fá 2 eyrnabólgur og svo er búið að brenna frauðvörtur af Birki, búin að komast að því að Birkir er kviðslitinn og enn með smá naflaslit og á leiðinni í aðgerð eftir 2 vikur. Hann er allur út í útbrotum sem læknirinn á vaktinni hristi bara hausinn og hafði ekki hugmynd hvað það væri. Næstu 2 vikur eða fram að aðgerðinni eru svo fleiri læknisheimsóknir fyrirhugaðar. Heppilegt að þetta læknavesen byrjaði hjá krökkunum ekki fyrr en ég var komin í 50% starf því annars hefði ég verið eins og jojo á milli Grafarvogs og Hafnarfjarðar.