Eyrún, Jobbi, Ásdís og Birkir

Draumórarnir um óléttutímann

Áður en ég varð ólétt, sá ég óléttuna fyrir mér á e-u bleiku rómantísku skýji held ég. Ef svo ólíklega vildi til að maður fengi morgunógleði, þá væri það nú e-ð sem væri nú ekki erfitt að yfirstíga því þetta væri jú fyrir fóstrið inní manni og væri bara á morgnana. Spáði ekkert í neina aðra kvilla sem mögulegir voru. Fyrstu 2 vikurnar af óléttunni voru eftir þessu, og eftir að mamma sagði mér að hún hefði aldrei fengið neina ógleði af neinu tagi með öll börnin sín 6, þá var ég alveg nokkuð fullviss að ég myndi nú bara sleppa alveg. Það var nú öðru nær, eftir viku sólarhringsógleði og 6kg þyngdartap á þeirri viku hótaði ég að þetta barn yrði sko einkabarn á okkar heimili, ég myndi sko ekki leggja þetta á mig aftur. Eftir þetta komu 6 vikur í ömurlegheitum þar sem blessuð postulínsskálin var minn "besti" vinur. Komin 13 vikur, fór þetta loksins að minnka og þegar ég kom til Íslands sá mamma um að ég borðaði oft og mikið á hverjum degi bæði til að reyna að fitna aðeins aftur og til að halda þessari ógleði í skefjum. Hver fann annars eiginlega upp orðið MORGUNógleði??? Þvílíka rangnefnið!!! Aðrir kvillar hingað til hafa verið smávægilegir og fylgja víst bara. "Varð" t.d að fá pylsu með öllu á nýársdag, eftir að hafa séð auglýsingu um þannig í sjónvarpinu, eftir að geðvonskan hafði magnast (þar sem ég var ekki búin að fá pylsuna mína) fór Jobbi með mig í bíltúr í leit að opinni sjoppu um Akureyri. Fundum eina en hún seldi ekki pylsur!! Enduðum á Dominos og ég fékk brauðstangir, lét það duga.