Eyrún, Jobbi, Ásdís og Birkir

Deutsch, dansk eða íslenska...

Tungumál hafa hingað til ekki verið mín sterkasta hlið... lengi framan af í skólagöngu minni var eina fallið mitt í ensku 103... Eftir eitt ár í Sviss var þýskan hins vegar komin nánast gallalaus og hélst alveg þokkaleg þó ég kæmi aftur til Íslands eða allt þar til ég flutti til Danmerkur. Fyrstu vikurnar í Danaveldi kom bara þýska með einstaka dönskum orðum... með tímanum fjölgaði dönsku orðunum þar til þýskan var alveg farin. Hún grófst meira að segja svo djúpt í neðstu skúffurnar í heilanum að ég gat með engu móti reynt að koma frá mér setningu á þýsku, það kom allt bara á dönsku. Ári eftir að við fluttum út fórum við fyrst í helgarferð til Þýskalands og svo mánaðarferð um Þýskaland, Sviss og Ítalíu. Í helgarferðinni gat ég rétt svo reddað mér með einföldustu hluti en eftir mánuð þar sem þýskan var það eina sem maður gat almennilega notast við, var hún komin aftur. Það sem meira var, þegar við komum aftur til Danmerkur gat ég ekki talað dönsku, það kom þýska með einstökum dönskum orðum, svipað því sem hafði verið ári áður. Eftir þetta hef ég ekki farið til þýskumælandi lands og því ekki náð að hrista þýskuna almennilega fram (sem yrði væntanlega á kostnað dönskunnar). Hins vegar er ég búin að vera að vera aðeins í þýskum samskiptum núna í sumar og í dag hitti ég svo eina vinkonu mína frá Sviss á facebook. Ég er því búin að vera að tala/skrifa þýsku núna í dag. Eftir viku erum við Jobbi svo á leiðinni á gamlar heimaslóðir í Danmörku í brúðkaup hjá Helgu Björt og Ingabirni og þá munum við tala aftur dönsku. Inn á milli hugsar maður og talar svo á íslensku;) Sem betur fer þarf ég ekki mikið að vera að tala á ensku núna... ekki alveg viss um að minn talnaheili myndi þola fjórða tungumálið á sama tíma;)