Eyrún, Jobbi, Ásdís og Birkir

Týnd færsla

Um daginn fórum við í útilegu og ég var agalega dugleg að blogga um þá athyglisverðu reynslu sem við lentum í með nágranna okkar en rétt áður en ég vistaði týndi ég færslunni og nennti að sjálfsögðu ekki að pikka það aftur inn strax... núna er spurning hverju ég nenni;)

Fyrir tveimur vikum skelltum við fjölskyldan okkur í Laugarás með nokkrum öðrum fjölskyldum sem allar áttu það sameiginlegt að hafa búið á sama tíma á Trørød kollegíinu og að hafa eignast barn á tímabilinu júní 2005 - febrúar 2006 (það hlýtur að hafa verið e-ð frjósemislyf í kalda vatninu á tímabilinu frá sept 2004 - maí 2005;))

Aftur að útilegunni, fyrsta fjölskyldan sem mætti á svæðið var látið í að finna góðan blett handa okkur og það var ansi gott svæði sem var laust. Nágrannarnir voru eldri hjón sem reyndu að hrekja þau í burtu eins og þau höfðu víst gert við annað fólk rétt áður. Þegar þau ætluðu að snúa við og leita annars staðar komu aðrir gestir og peppuðu þau upp að leyfa þessu fólki ekki að komast upp með að hrekja þau í burtu líka. Við plöntuðum okkur því þarna í næsta nágrenni við þau. Við máttum samt ekki vera nema bara öðrum megin við þau og alls ekki fyrir framan þau... Þegar Guðbjörg og Vignir mættu fengu þau að heyra að þau væru að bíða eftir að vinir sínir myndu koma svo þau máttu ekki koma of nálægt þeim, því þau urðu að hafa nóg pláss. Þegar tjaldverðirnir komu að rukka um kvöldið kvörtuðu þau að þau þyrftu að hafa góða útgönguleið, tjaldverðirnir bentu þeim þá á að það hefði þá verið gáfulegra fyrir þau að finna sér annan stað en akkúrat innst inni í horni. Þau reyndu líka að ljúga að tjaldvörðunum að börnin þeirra væru að koma og því gæti fleira fólk ekki tjaldað nálægt þeim. Það sem þau voru hins vegar á höttunum eftir, var friður fyrir kojufylleríi og því hefði þeim átt að vera nokkuð sama um útgönguleiðina, því þau hefðu hvort eð er bara komist fótgangandi sökum drykkju. Það þarf varla að taka fram að það mætti enginn til þeirra alla helgina.

Á laugardagskvöldinu gerðum við mini varðeld (arinkubbur á grill) og fórum út fyrir okkar hring, því það var svo þröngt hjá okkur svo við værum ekki of nálægt nágrönnunum... og vorum þá fyrir framan þeirra fellihýsi (samt töluvert langt frá) Þau höfðu meira pláss í kringum sitt eina fellihýsi en við hópurinn höfðum til samans fyrir tvö fellihýsi, tjaldvagn, stórt hústjald og lítið tjald... Einn mætti með gítar svo við sungum aðeins (n.b. klukkan var fyrir miðnætti...) og þó ég segi sjálf frá þá vorum við alls ekki hávær. Klikkuðu nágrannarnir hækkuðu hins vegar í gömlu gufunni í útvarpinu sínu og reyndu að yfirgnæfa okkur. Þegar við hættum að syngja, heyrðist svo hátt í útvarpinu þeirra út á mitt tún að þau hafa pottþétt ekki getað talað saman inni hjá sér.

Reglulega kom maðurinn út úr fellihýsinu sínu og starði yfir til okkar og fór svo aftur inn... Þetta var ansi merkileg upplifun af klikkuðum nágrönnum á tjaldsvæði...