október 31, 2008
Minningargrein um ástkæra ömmu mína
Elsku amma mín, ég trúi ekki að komið sé að kveðjustund.
Ég mun aldrei gleyma deginum sem ég frétti að amma væri komin með lungnabólgu. Tárin láku og ég var hrædd um að svona gæti farið þó ég vonaði af öllu hjarta að hún myndi sigra og koma aftur heim. Börnin mín þriggja ára skildu ekki alvöru málsins og vildu bara fara út í bíl og ná í langömmu sína. Eina nóttina eftir að hún var komin í öndunarvél var ég hjá ömmu og var henni mikið í mun að ég fengi nú nægan svefn. Þó hún væri að hósta eða að reyna að setjast upp þá reyndi hún að skipa mér að leggjast aftur niður og fara að sofa, ég ætti nú ekki að hafa of mikið fyrir henni! Þrátt fyrir lítinn svefn þessa nótt gaf það mér mikið að hafa fengið að vera hjá henni og gera mitt besta til að henni liði sem best. Þegar ljóst var að baráttan var töpuð og líknandi meðferð hafin fékk ég síðasta kossinn frá henni sem var meira virði en mörg orð.
Minningarnar eru margar enda margar samverustundirnar sem ég hef átt með Möggu ömmu á minni ævi. Hún hefur verið hluti af flestu sem ég hef tekið mér fyrir hendur og alltaf getað glaðst þegar vel gengur eða gefið klapp á öxlina, knús og nokkur hughreystandi orð þegar þannig lá við. Hún var sú sem skildi mig!
Á menntaskólaárum mínum var ég skiptinemi í Sviss í eitt ár. Amma og afi fóru til Evrópu þá um vorið og tóku á sig nokkurn krók til að koma og heimsækja mig og eiga með mér nokkra daga. Eftir að afi féll frá fékk ég heimsókn frá Sviss sem amma naut álíka mikið og ég, því mikill vinskapur hafði myndast á milli ömmu og afa og fósturfjölskyldu minnar. Nokkrum árum síðar fórum við amma saman til Sviss og áttum saman góða viku þar og skemmtum okkur á jafningja grundvelli. Það var aldrei að finna að það væru tæp 50 ár á milli okkar.
Það var stolt amma sem fékk fréttir af trúlofun okkar Jobba í sumar og ekki var gleðin minni þegar hún frétti að við ætlum að gifta okkur næsta sumar, daginn sem Gísli afi hefði orðið áttræður. Hún mætti því í heimsókn til okkar með blóm og hamingjuóskir. Með sorg í hjarta þarf ég að sætta mig við að geta ekki haft ömmu hjá mér á þeim degi, en ég veit að hún mun fylgjast með okkur og vera með okkur í anda.
Hún hugsaði alltaf vel um allt sitt fólk og naut þess að hafa fjölskylduna sína hjá sér. Hún kom oftar en ekki með bakkelsi með sér eða bauð okkur í mat. Síðasta skiptið sem litla fjölskyldan heimsótti hana heima hjá sér var einmitt þegar við borðuðum hjá henni kvöldmat í vikunni áður en hún veiktist. Hún ætlaði að gefa mér uppskriftina fljótlega, en tíminn var því miður of skammur sem við áttum eftir saman.
Elsku besta amma og langamma, megi góður Guð vera með þér og Gísla afa sem án efa hefur tekið vel á móti þér.
Þín dótturdóttir,
Eyrún Linnet
