Eyrún, Jobbi, Ásdís, Birkir og Gísli

Litlu snillingarnir mínir

Börnin vilja ekki alltaf það sama og foreldrarnir og reyna óspart að koma sínum einu og réttu (að þeirra mati) skoðunum á framfæri. Í morgun vorum við að fara út úr húsi þegar Ásdís segir mér að hún vilji sko alls ekki að ég sæki þau í leikskólann (almennt sæki ég ekki þegar ég fer með þau, en átti að verða undantekning í dag) því Margrét ÆTTI að sækja þau. Ég vissi að Margrét var í fríi en hafði ekki hugmynd hvort hún myndi yfir höfuð nenna að ná í þau þ.a. ég segist getað talað við hana en kannski geti hún ekki sótt þau. Jú! Hún getur alveg sótt okkur! Eftir að ég reyni enn einu sinni að koma því að, að hún geti kannski ekki sótt án árangurs ákveð ég að ég geti alveg eins rökrætt við stein. Á leiðinni í leikskólann biður Birkir mig um að hringja í Margréti til að athuga hvort hún geti nú sótt þau. Þar sem það var nú frídagur hjá henni og klukkan rétt að slá í hálf 9 gat verið að hún væri sofandi þ.a. ég segi drengnum að ekki sé hægt að hringja í hana þess vegna. En mamma, kannski er hún vöknuð!! já en kannski er hún sofandi og þess vegna hringi ég ekki í hana núna, ég geti hringt seinna um daginn. En mamma, viltu hringja, KANNSKI er hún vöknuð!!! Annað skiptið sama morgun var ljóst að rökræður við stein myndu skila álíka miklum árangri þ.a. ég snéri umræðunni út í e-ð annað;)